Ik ben dol op dit verhaal. Elke keer als ik het ontdek, post ik het.
Een vrouw van rond de 75, gekleed in een zebraprintjurk, grote oorbellen en felrode manicure, zit bij de ingang van een winkel te telefoneren:
— Galya, serieus, ik begrijp je niet. Waarom ben je zo koppig?
De kleinkinderen brengen je naar de trein, dragen je in de coupé, zetten je op de plank, je trilt een beetje, en morgenvroeg zetten de meisjes en ik je over in een comfortabele taxi en brengen je naar je bestemming.
Waar heb je het over? Welke jaren?
Ik snap het niet.
Slechte jaren?
Waarom slechte jaren? Je hoeft niet eens op te staan, Galya. Ze namen je, droegen je, legden je neer, pakten je weer op, droegen je, legden je neer. Van hand tot hand, van hand tot hand, en je bent niet meer daar, maar hier.
Jouw taak, Galya, is heel eenvoudig: ga liggen, drink champagne en geef af en toe een seintje aan de andere mopperaars dat je nog leeft en meer wilt. (c) Olia Chilenko
