Ze stond in de trein met een kind in haar armen, wat er daarna gebeurde is onbegrijpelijk
Toen de trein stopte om passagiers te laten in- en uitstappen, stapte er een jong meisje in een van de wagons.
Ze had een slapende baby in haar armen. De moeder zag er erg moe uit, maar hield haar kind teder vast. Haar gezicht was vermoeid en haar handen hielden hun schat stevig vast.
De passagier bleef even staan en keek om zich heen naar een vrije zitplaats. Tientallen andere passagiers staarden naar hun smartphones en deden alsof ze haar niet zagen, maar zij staarde treurig de ruimte in. Niemand in die auto stond zijn zitplaats af.
De moeder had geen andere keus dan met haar rug tegen de wand van de wagon te leunen. Ze legde de baby, die vast in slaap was, tegen zijn moeder aan.
Deze vrouw zuchtte, maar niet uit wrok of verontwaardiging, maar uit nederigheid. Het was duidelijk dat ze eraan gewend was genegeerd te worden in het openbaar vervoer.
Als je naar deze vrouw kijkt, begrijp je dat er iets onwrikbaars en sterks in haar schuilt. Misschien is dit wel precies hoe liefde eruitziet, wat zelfs de meest vermoeide kracht geeft.
Deze moeder klaagde nergens over, ze glimlachte alleen maar met grote tederheid naar haar kind, streelde hem en streek de haren uit zijn gezicht.
De trein raasde over de route en deze moeder stond daar met een ferme houding, sterk en zelfverzekerd.
Niemand in de buurt toonde ook maar een greintje medeleven, stond niet op om zijn of haar plaats op te geven. In de coupé reed een moeder die, ondanks alles, liefheeft, volhoudt en verdergaat.
Heb je jezelf ooit in deze situatie bevonden? Zo ja, wie stond aan welke kant? Deel je mening onder het bericht.
