Ze droeg een speelgoedbadge toen ze vijf was, nu leidt ze de politiemacht
Niemand weet dat ik de avond voor mijn eindexamen bijna had opgegeven. Na een zware dienst rende ik op nul slaap en bloedende voeten.
Ik staarde naar die badge, klaar om te stoppen – totdat mijn beste vriendin appte: «Je bent niet zo ver gekomen om op te geven.»
Jaren later stond ik op het punt om weer te stoppen nadat ik had geholpen bij het vinden van een vermiste jongen genaamd Rami.
Hij klampte zich doodsbang aan me vast toen we hem vonden. Maar in het officiële rapport werd mijn naam weggelaten. De eer ging naar iemand anders.
Die avond haalde ik het embleem van de spiegel.
