We zijn dakloos, maar mijn dochter zorgt er nog steeds voor dat de pup eerst eet
Het moeilijkste is niet het koude beton of de manier waarop mensen door je heen kijken alsof je meubilair bent.
Het moeilijkste is om aan je kinderen uit te leggen waarom hun vrienden niet meer langskomen. Waarom hun schoenen niet goed passen. Waarom het avondeten soms maar een halve granolareep is.
We zitten hier nu al zes weken. Ik raakte mijn baan kwijt nadat de fabriek sloot, en het ging allemaal sneller dan ik kon stoppen. Een ontruimingsbevel.
En toen niets meer.Het bordje helpt soms. Mensen reageren beter op de waarheid van karton dan op oogcontact.
Mijn dochter maakte het netter met haar kleurpotloden. Ze zei dat als het er mooier uitzag, «meer mensen er misschien om zouden geven.»
Ze is zeven.
Mijn zoon vroeg ongeveer een week geleden niet meer wanneer we «weer naar huis» gingen. Nu zit hij gewoon stil, met opgetrokken knieën, naar de auto’s te kijken. Maar hij lacht nog steeds als de puppy niest.
