WE HEBBEN 1.103 DAGEN GEWACHT OP DEZE FOTO
De ochtend van 16 juni 2015 werd ik wakker voor de wekker ging. Ik lag daar maar, starend naar het plafond,
met een bonzend hart alsof ik op het punt stond een laatste examen te doen of naar het altaar te lopen. Op een bepaalde manier was het allebei.
Verderop in de gang hoorde ik gegiechel. Ze waren al op.
Ik had hun outfits de avond ervoor klaargelegd: bijpassende jurkjes voor de meisjes, een klein zwart pakje voor Dorian.
Hij haatte stropdassen, maar vandaag klaagde hij niet. Geen enkele keer. Hij grijnsde alleen maar en zei: «Ik wil eruit zien als familie.»
Dat woord – familie. Vroeger voelde het kwetsbaar. Als iets dat we niet hardop mochten zeggen.
Ik kan me nog herinneren dat ze voor het eerst bij ons voor de deur stonden. Raelynn wilde de hand van haar zus niet loslaten.
Dorian had een rugzak met een kapotte rits en een gezicht dat niet bij zijn leeftijd paste. We dachten dat het tijdelijk zou zijn. Slechts een paar weken, misschien. Help ze wennen tot de volgende plaatsing.
