We adopteerden een 4-jarig meisje — Slechts een maand later eiste mijn vrouw: ‘We moeten haar teruggeven’
oen ik Sophie voor het eerst zag, rende ze meteen in mijn armen.
Ze was klein, met grote bruine ogen en wilde krullen, en ze rook naar babyshampoo en vers gras. Ze klampte zich aan me vast alsof ze het al wist, alsof ze al had besloten dat ik van haar was.
Claire en ik hadden gevochten voor dit moment. Jaren van mislukte zwangerschappen. Jaren van hartzeer. Toen we overgingen op adoptie, voelde het wachten ondraaglijk, maanden van papierwerk, huisbezoeken, interviews.
En nu waren we hier.
«Weet je het zeker?», vroeg Karen, de maatschappelijk werkster.
Ze keek ons aandachtig aan vanaf de andere kant van de tafel, een dik dossier voor haar. Sophie zat op mijn schoot, speelde met mijn trouwring, zachtjes neuriënd in zichzelf.
