In het restaurant klikt het meteen tussen Emily en Damon – totdat Damon haar een foto van zijn zoon Jordan laat zien. Emily staart haar verbijsterd aan. Jordan lijkt sprekend op haar zoon Bradley.
Nog vreemder: beide jongens zijn geboren op 16 april – en geen van beiden is geadopteerd.
Damon confronteert zijn ex-vrouw Naomi, die aan schizofrenie lijdt. Ze herinnert zich de geboorte van «een baby – en een parasiet», en zegt dat een lange man er een heeft meegenomen.
Ondertussen ontdekt Emily een brief van haar overleden echtgenoot Jack. Hij bekent dat hij een verlaten baby heeft gevonden en adoptiepapieren heeft vervalst – Bradley was dat kind.
Wanneer Damon terugkomt, deelt Emily de brief. Hij beseft dat Bradley mogelijk zijn biologische zoon is. Emily smeekt: «Neem hem alsjeblieft niet mee.» Maar voordat hij kan antwoorden, stormt Bradley binnen met Jacks oude geweer in zijn hand. «Ik ga nergens heen!»
Damon spreekt kalm. «Je bent Emily’s zoon. Dat zal niet veranderen.» Ze leggen de waarheid zachtjes uit. Hoewel geschokt, stemt Bradley in met een DNA-test – en met een ontmoeting met Jordan.
Terwijl hij naar boven loopt, pakt Damon Emily’s hand en zegt: «Wat er ook gebeurt, we gaan het samen aan – als gezin.»
