Om zeven uur ‘s ochtends werd ik wakker van het wilde geblaf van mijn hond, die op alle mogelijke manieren probeerde me wakker te maken, en ik zag iets vreselijks.
Er is me vanochtend iets overkomen dat ik nooit zal vergeten.
Het was bijna zeven uur ‘s ochtends. De straat was nog stil, de ochtendstilte, en ik genoot van een zeldzame rustdag.
Sinds gisteren was ik letterlijk uitgeput; ik had niet eens de energie om met Kobak een ochtendwandeling te maken. Ik sliep als een os, en in mijn slaap was alles kalm en gewoon.
Plotseling voelde ik iets zwaars op mijn borst drukken. In mijn slaap opende ik mijn ogen: mijn hond stond recht voor me. Hij legde zijn poten op me en staarde me aan.
«Nou, wat wil je?» fluisterde ik, terwijl ik mijn ogen sloot en besloot of hij gewoon honger had of een wandeling wilde.
Nie na nic. In plaats daarvan begon hij onophoudelijk met zijn voeten te stampen, mijn wang te likken en zachtjes te janken, alsof hij me riep. Ik begreep nog steeds niet waarom hij me zo aanhoudend wakker bleef maken. Omdat ik hem niet doorhad, blafte hij plotseling vlak naast mijn oor, sprong toen op bed en begon hard te blaffen, met een bezorgde stem.
Ik deed mijn ogen open… en rook een vreemde, scherpe geur. Ik begreep niet meteen wat het was. Maar na een paar seconden klikte het in mijn hoofd: een brandende geur. En die geur werd steeds sterker.
Ik ging abrupt rechtop zitten, mijn hart bonsde zo hard dat het in mijn slapen bonsde. Ik sprong uit bed, rende op blote voeten door de gang – en verstijfde.
Dikke grijze rook walmde uit de gang en drong al mijn slaapkamer binnen. En in de woonkamer brandde een vuur – de vlammen verteerden gretig de halve kamer, knetterend en vonkend.
De hond stond vlakbij, blafte naar het vuur en keek me toen aan, alsof hij me aanmoedigde: «Sneller!»
Ik pakte de telefoon, belde met trillende hand de brandweer en verliet zonder een seconde te verspillen samen met hem het appartement.
Pas op straat, toen we al veilig waren en ik probeerde op adem te komen, besefte ik: zonder hem was ik blijven slapen… en misschien was ik gewoon niet wakker geworden.
Later bleek dat ik ‘s avonds, tijdens het strijken, was vergeten het strijkijzer uit te zetten, uitgeput. Het was op de kleding blijven liggen. Dat was de oorzaak van de brand.
Ik herinnerde me niets. Maar mijn hond had de rook al vóór mij geroken en had er alles aan gedaan om me wakker te maken.
Zonder hem… zou ik dit verhaal misschien niet vertellen.
