Moeder poseert met 2 kinderen – kijkt dan aandachtig naar de foto en rent achter haar camera aan
Kirsten Bosly uit Perth, Australië, is in één klap een wereldberoemdheid geworden dankzij haar krachtige uitspraken over bodyshaming.
Tijdens een recent uitstapje naar het strand met haar gezin voelde Kirsten zich ongemakkelijk, verlegen en beschaamd over haar lichaam in een badpak.
Kirsten, die een maatje meer heeft, is altijd erg bang geweest om te veel huid te laten zien. Ze weigert dan ook keer op keer om gefotografeerd te worden zonder dikke kleding.
Maar toen ze met haar kinderen en man op het strand stond, realiseerde Kirsten zich iets dat haar leven zou veranderen…
Deel
Kirsten deelde haar gedachten op de Facebookpagina 1MotherBlogger :
“Vandaag markeert een nieuw begin voor mij.
Het grootste deel van mijn leven heb ik een hekel gehad aan mijn lichaam.
Ik verachtte het.
Ik vond het verschrikkelijk.
Kirsten Bosly uit Perth, Australië, is in één klap een wereldberoemdheid geworden dankzij haar krachtige uitspraken over bodyshaming.
Tijdens een recent uitstapje naar het strand met haar gezin voelde Kirsten zich ongemakkelijk, verlegen en beschaamd over haar lichaam in een badpak.
Kirsten, die een maatje meer heeft, is altijd erg bang geweest om te veel huid te laten zien. Ze weigert dan ook keer op keer om gefotografeerd te worden zonder dikke kleding.
Maar toen ze met haar kinderen en man op het strand stond, realiseerde Kirsten zich iets dat haar leven zou veranderen…
Deel
Kirsten deelde haar gedachten op de Facebookpagina 1MotherBlogger :
“Vandaag markeert een nieuw begin voor mij.
Het grootste deel van mijn leven heb ik een hekel gehad aan mijn lichaam.
Ik verachtte het.
Ik vond het verschrikkelijk.
Ik vond het vervelend.
Ik wilde zo graag dat het zou veranderen; dat het kleiner, dunner… minder “dik” zou zijn.
Ik heb het gebruikt en misbruikt.
Ik heb het van veel dingen de schuld gegeven.
Kirsten Bosly uit Perth, Australië, is in één klap een wereldberoemdheid geworden dankzij haar krachtige uitspraken over bodyshaming.
Tijdens een recent uitstapje naar het strand met haar gezin voelde Kirsten zich ongemakkelijk, verlegen en beschaamd over haar lichaam in een badpak.
Kirsten, die een maatje meer heeft, is altijd erg bang geweest om te veel huid te laten zien. Ze weigert dan ook keer op keer om gefotografeerd te worden zonder dikke kleding.
Maar toen ze met haar kinderen en man op het strand stond, realiseerde Kirsten zich iets dat haar leven zou veranderen…
Deel
Kirsten deelde haar gedachten op de Facebookpagina 1MotherBlogger :
“Vandaag markeert een nieuw begin voor mij.
Het grootste deel van mijn leven heb ik een hekel gehad aan mijn lichaam.
Ik verachtte het.
Ik vond het verschrikkelijk.
Ik vond het vervelend.
Ik wilde zo graag dat het zou veranderen; dat het kleiner, dunner… minder “dik” zou zijn.
Ik heb het gebruikt en misbruikt.
Ik heb het van veel dingen de schuld gegeven.
Ik schaamde me vreselijk voor de wiebels en kuiltjes in mijn huid; alsof die op de een of andere manier een maatstaf zijn voor wie ik ben.
Onlangs las ik een meme met de tekst: «Ga op de foto met je kinderen, want als je er niet meer bent, zijn de foto’s het enige wat ze nog hebben.» Dat raakte een gevoelige snaar.
Meestal heb ik foto’s vermeden, omdat ik mezelf er niet mooi op vond staan.
Ik liet de haat en wrok jegens mijn lichaam los en koos ervoor om ervan te genieten zoals het is: mijn lichaam.
Ik heb The Pants gevraagd om deze foto te maken, zodat de kinderen zich kunnen herinneren hoe we samen van deze dag genoten, met al onze cellulitis.
Geen doofpotaffaire.
Geen boardshorts.
Geen bescheidenheidshanddoek.
Geen filters.
Alleen wij.
Weet je wat?
Kirsten vertelt dat ze nu meer kan genieten van kostbare momenten met haar gezin, in plaats van zich voortdurend zorgen te maken en onzeker te zijn over haar lichaam.
«Ik stond op het strand, me er druk over te maken, en had een helder moment waarop ik besefte dat ik de enige was die me op dat moment beoordeelde,» vertelde Kirsten in een e-mail aan de Today Show .
«Niemand schonk me enige aandacht en het enige wat me ervan weerhield om mezelf los te laten en volledig te omarmen, was een tas vol zorgen die ik zelf had gecreëerd en ervoor had gekozen met me mee te dragen.»
