MAN VINDT IN DEKENS GEWIKKELDE BABY VOOR ZIJN DEUR
Leonid was een visser. Zijn leven speelde zich af in een rustig kringetje aan zee. Op 54-jarige leeftijd waren zijn handen ruw van het jarenlange harde werk en begonnen zijn gewrichten pijn te doen bij de minste beweging.
Zijn oude vissersbootje lag op en neer op de steiger terwijl hij de laatste knoop legde en uitkeek over het kalme water.
Zijn kleine huisje aan de rand van het dorp wachtte, zoals altijd, op hem. Ik wachtte, maar er was geen warmte.
Sinds de dood van Maria, zijn vrouw, was er geen kindergelach meer te horen, geen knuffels meer. Er was alleen stilte, alleen verbroken door de herinneringen aan de vrouw van wie hij zo zielsveel hield.
— Goedenavond, Leonid! — riep de oude Timofey vanaf de veranda. — Hoe is de vangst vandaag?
“Genoeg,” antwoordde Leonid, terwijl hij de mand optilde. — Weet je, Tim, het lijkt erop dat de vissen niet zo eenzaam zijn als wij.
«Je moet een hond nemen», zei Timofey zoals altijd. — Je huis is te leeg.
Al snel brandde er een vuur in de open haard, dat knapte in de stilte van de avond. Leonid ging in de stoel zitten en staarde naar de foto’s van Maria op de schoorsteenmantel.
«Weet je, Maria, je had gelijk toen je kinderen wilde,» fluisterde hij. — En ik bleef het maar uitstellen, denkend dat er nog genoeg tijd was… En nu zit ik hier en praat ik tegen je foto, alsof jij me zult antwoorden.
Maar plotseling werd de stilte doorbroken door een geluid. Zachtjes, nauwelijks hoorbaar. Het was een snik of een kreet.
Leonid verstijfde. Het hart begon sneller te kloppen.
