Leraren merkten op dat een 9-jarige schooljongen elke dag in de grond aan het graven was en iets in een gat verstopte: iedereen was geschokt toen ze erachter kwamen wat hij onder de grond verstopte
Dagenlang hadden de leraren van school nr. 17 met verbazing het vreemde gedrag van een van hun leerlingen, de negenjarige Lyosha, gadegeslagen.
Elke dag na de les ging hij naar de achtertuin van de school, waar bijna niemand komt.
Daar, op dezelfde plek, knielde Lesha neer en begon te graven in de grond – met zijn blote handen, zonder acht te slaan op het vuil onder zijn nagels, op de krassen.
Hij groef ongeveer 10 minuten, stopte dan voorzichtig iets in het gat, begroef het en maakte de grond glad, alsof er niets gebeurd was. En dan vertrok hij.
Aanvankelijk dachten de leraren dat de jongen gewoon aan het spelen was. Kinderen kunnen vreemd zijn, vooral op die leeftijd.
Maar Lyosha deed het met angstaanjagende precisie – elke dag, op hetzelfde tijdstip, op dezelfde plek, met dezelfde bewegingen. Er was geen sprake van spel.
Op een dag kon de basisschooljuf het niet meer uithouden. Nadat de bel had geklonken, volgde ze Lyosha stilletjes, verscholen achter de bomen.
Zoals gewoonlijk ging hij naar de achtertuin, hurkte neer, groef een klein heuveltje op, haalde een plastic zak uit zijn rugzak en stopte die in het gat. Vervolgens begroef hij de zak en strijkte hem glad.
De leraar kon het niet laten. Ze kwam uit haar schuilplaats en riep zijn naam:
— Lesha… Wat doe je hier?
— Ik verstop me…
— Wat verberg je?
Hij hield even op en wees toen naar de grond:
— Schoolboeken… Ik neem ze elke dag mee en begraaf ze. Zodat papa ze niet vindt.
De leraar hurkte naast hem neer. Hij keek haar niet aan.
— Waarom wil je niet dat papa ze vindt?
— Hij… hij is boos als hij drinkt. Ooit heeft hij alles verscheurd — schoolboeken en schriften. Hij zei dat ik niet moest studeren, maar de vloer moest dweilen en koken. En ik… ik wil studeren. Ik hou van school. Maar als hij alles weer verscheurt, kan ik het niet meer.
De lerares hield haar adem in. De jongen zat voor haar, mager, met magere handen, en zei dit zo nonchalant alsof hij haar vertelde dat het gisteren had geregend.
Ze wist lange tijd niet wat ze moest zeggen. Ze omhelsde Lesha en beloofde dat hij nu niet langer alleen zou zijn.
