Ik ontmoette op een dag een meisje, tijdens een zakenreis, in een café. Opeens gaat de telefoon, het is haar mobiel.

«Oh!» roept ze uit. «Waar is hij?» En hij steekt zijn hand in de tas. Ze heeft hem groot en van leer.

Het meisje graaft in de diepte, haar mobieltje rinkelt: «Waar is hij in godsnaam?» En dan zet ze een riskante stap. Hij gooit alles uit zijn tas op tafel.

Drie lippenstiften, een zware fles parfum, een verwarde koptelefoon, wattenschijfjes in een cellofaanworstje, groene mascara, een ansichtkaart met een afbeelding van Bali, een ongeopend pakje geparfumeerde condooms en een grote haarborstel vallen op hem.

Maar dat is nog niet alles: het meisje blijft met de tas schudden. En dan komt het gisteren vermiste kaartje voor een melodrama tevoorschijn: in een hippe bioscoop, een boek «Hoe eet je strudels en blijf je in vorm?»,

vervolgens eetstokjes uit een Japans restaurant, een pakje vochtige doekjes, een halve reep chocolade, een MacBook, een roze zonnebril, een blauwe paraplu, zwarte lakschoenen… En tot slot de langverwachte telefoon.

De hele meisjeswereld lag voor mij op tafel. Ik was gefascineerd.

Eigenlijk is de vrouw haar tas. Alles in de tas is zij: haar zorgen, haar angsten, haar dromen. Eén enkel treurig bioscoopkaartje alleen al kan de heldin beschrijven. Ik ging ‘s avonds, zelfs zonder vriend, naar een trendy bioscoop.

Dit betekent dat hij in het donker naar iemand op zoek is, maar hem niet kan vinden. Het schattige pakje condooms blijft intact.

Ik zou eigenlijk een tv-programma maken genaamd «Bag». Allerlei sterren geven incognito hun tassen weg en ervaren kijkers bekijken de inhoud en praten over de eigenaar.

En ze zit in de geheime kamer en maakt zich zorgen, terwijl ze luistert naar de manier waarop ze wordt ontmaskerd. «Oh, ben ik nou echt zo? Alhoewel ja, zo…»

Nou, in de finale maakt ze een spectaculaire verschijning in de studio. Applaus. Een tas is cooler dan een horoscoop. Beter dan welke psychoanalyse dan ook.

De sterren liegen, psychologen zijn charlatans, maar jouw tas vertelt de hele waarheid. Het is over het algemeen maar goed dat de tassen stil zijn, anders hadden ze zulke dingen over hun eigenaar gezegd – oh mijn hemel!

Daarom is een tas je beste vriend

Degene die het dichtst bij is, de meest trouwe, de meest gevoelige. Meisjes hebben een eeuwig probleem. Aan de ene kant wil je een nieuwe tas, je wilt er altijd één. Ik wil verschillende.

Maandag wil je voor een zakelijke, zwarte gaan, dinsdag voor een bruine met franjes, woensdag voor een roze met gouden sloten…

enzovoort, tot zondag, en dan wil je een witte rugzak of niet, liever een stoffen, met de inscriptie All you need is love of zelfs…

Maar nee, er is een probleem! Elke ochtend zul je je hele wereld moeten veranderen van bruin naar roze, van roze naar Liefde…

Het zal je gek maken! Ik heb zojuist een universum opgezet, en nu moet ik een nieuw universum creëren. Zelfs God had er zes dagen voor nodig, maar het meisje had er maar vijftien minuten voor nodig.

Nee, liever eentje waar alles vastligt. Alleen domme tweedimensionale mannen denken dat een meisje chaos in haar tas heeft.

Dit is geen chaos, dit is de hoogste orde. Hetzelfde als in het dashboardkastje van een meisjesauto, maar deze moeten apart besproken worden.

Maar de meisjes hebben een speciale magie. Ze vergroten de ruimte in de tas tot de gewenste grootte.

Ik heb ooit een clutch gekocht als cadeau voor mijn vriendin. Ik vond hem in Florence en heb er lang over nagedacht. Het is heel klein, er passen alleen een lippenstift en een telefoon in.

Ik draaide het lange tijd in mijn handen, gekweld: wat als ik het niet leuk vind? Ik heb met de verkoopster gesproken en haar uitgelegd dat mijn vriendin lief en romantisch is. Ze glimlachte: «Bene! Perfect! Neem deze clutch!» «Twijfel er niet aan!»

Dus ik bracht het naar mijn vriendin in Moskou. Ze was er blij mee en kuste hem. En op een dag gingen we met haar naar het theater.

Ze draagt een nieuw clutch tasje en is er heel blij mee. En tussen de optredens door had ik een zakdoek nodig om mijn bril schoon te maken. Ik draag geen sjaals. Wat kun je doen? Je kunt het niet zomaar met de rand van je jas afvegen.

De vriendin haalt een pakje papieren servetten uit haar clutch en geeft ze aan haar. Wauw, dacht ik, hoe past deze dikke rugzak daarin? En toen kreeg ik dorst. Mijn vriendin haalt een flesje water uit haar handtas.

Op dat moment was ik de voorstelling alweer vergeten. Ik maakte mij zorgen om iets heel anders: hoe?!

Hoe past dit in zo’n kleine ruimte, waar alleen ruimte is voor een iPhone en een lippenstift? Ik weet zeker dat als ik plotseling zin zou hebben in een warme taart, ze niet alleen de taart tevoorschijn zou halen, maar ook de magnetron om hem op te warmen.

Een vrouwentas is niets meer dan een truc. Dit is in tegenspraak met de natuurwetten. Dat is een wonder. Terwijl natuurkundigen en astronomen zich met zwarte gaten bezighouden, hebben ze het meest natuurlijke mysterie van het heelal vlak voor zich:

de handtas van een vrouw. Het zou beter zijn als ze even een pauze namen van de telescoop en aan hun vrouw vroegen hoe zij het voor elkaar kreeg om in een aparte zak een «zwart gat» te creëren?

Daarin schuilt het geheim, hier moeten we alle Nobelprijswinnaars en Stephen King in de prullenbak gooien. Ook al zullen ze het mysterie nog steeds niet oplossen, arme zielen.