Ik nam een waarzegster mee naar een pasgeborene — ik was verbijsterd toen ik ‘s ochtends in de kamer van mijn zieke dochter keek
Toen ik een gestrande waarzegster en haar pasgeboren baby in huis nam, dacht ik dat ik alleen maar onderdak bood. Maar de volgende ochtend verdween mijn eigen dochter uit haar kamer.
Het was laat toen ik van de snelweg af reed, mijn ogen waren zwaar na een lange dienst. Voor me lag iets aan de kant van de weg. Toen mijn koplampen eroverheen schoten, zag ik een vrouw die zwakjes zwaaide.
Ik vertraagde, mijn doktersinstincten kwamen op gang. Ze zag er jong uit en droeg een felle sjaal om haar hoofd.
Haar jurk was vloeiend, met patronen en kleuren die bijna gloeiden onder de lichten van de auto. Ze zag eruit alsof ze een waarzegster op een kermis was, of misschien een reizende show.
«Help me,» hijgde ze toen ik uitstapte en dichterbij kwam.
«Ben je gewond?» vroeg ik terwijl ik dichterbij kwam.
Ze schudde haar hoofd en vertrok haar gezicht. «Nee… niet gewond. Ik-» ze trok een grimas en greep naar haar buik. «Het is mijn baby… ze komt…»
Het duurde even voordat ik het verwerkt had, maar toen zag ik de onmiskenbare tekenen. Ze was aan het bevallen en de weeën leken dichtbij.
