Ik hielp een bewusteloos jong meisje op straat midden in de winter, gekleed in slechts een T-shirt: maar later besefte ik dat ik die nacht bijna mijn leven had verloren door haar…
Ik reed rond twee uur ‘s nachts naar huis. Het sneeuwde hard, de sneeuw was zo dik dat alle geluiden gedempt leken te worden. De wegen en trottoirs waren verlaten, geen auto’s, geen mensen. Overal heerste duisternis en stilte, en alleen koplampen prikten door stukken weg in de nacht.
De sneeuw blokkeerde constant mijn voorruit, waardoor mijn zicht drastisch beperkt was, dus ik reed heel langzaam. Plotseling, vlak voor me, speelde zich een scène af die me tot op het bot deed rillen.
Een jong meisje lag langs de weg. Ze lag in de sneeuw, slechts gekleed in een T-shirt en een korte broek. Ze was roerloos en leek op het eerste gezicht bewusteloos. Haar rugzak lag iets verderop.
Mijn eerste gedachte was dat ik het me verbeeldde. Vermoeidheid, de sneeuw, de duisternis… Maar nee. Ik remde abrupt en stapte meteen uit de auto.
«Arm meisje,» dacht ik bij mezelf. Ik vermoedde dat ze het slachtoffer was geworden van een aanrijding met vluchtmisdrijf, of erger. Zonder na te denken rende ik naar haar toe en pakte mijn telefoon om een ambulance te bellen.
Toen ik dichterbij kwam, zag ik een detail dat me tot in mijn botten deed rillen. En toen besefte ik met afschuw dat ik die nacht op wonderbaarlijke wijze had overleefd.
Later bleek dat dit een van de nieuwe trucs van de criminelen was. Ze laten wat ze ‘lokmiddel’ noemen achter: iemand die weerloos en hulpbehoevend lijkt.
Iedereen anders, zoals ik, zou gestopt zijn, uit de auto gestapt zijn en naar die persoon toe zijn gegaan. Op dat precieze moment sloeg mijn partner, die zich in de buurt verstopte, me van achteren met een zwaar voorwerp.
Vervolgens wordt de auto gestolen, de persoon mishandeld, en dat is nog het beste scenario. Het ergste is de dood. Soms worden niet alleen volwassenen, maar ook kinderen, zelfs dieren, als lokmiddel gebruikt.
Op dat moment zag ik een vreemde mannelijke figuur in de nabijgelegen struiken. Hij bleef roerloos en zwijgend staan. Dat was genoeg om me abrupt om te laten draaien en terug naar de auto te rennen.
Het lukte me te ontsnappen.
Sindsdien weet ik het zeker: ‘s nachts, op een verlaten weg, kan zelfs de meest trieste en angstaanjagende scène een valstrik zijn. En soms moet je, om te overleven, niet alleen willen helpen, maar ook weten wanneer je moet stoppen.
