Ik ging op zoek naar een nieuwe partner voor mijn weduwe vader. Na het testen van de kandidaten viel er maar één op
Het was een koele oktobermorgen, een heldere, gewone dag vol belofte en mogelijkheden. Terwijl de meeste mensen het misschien als een dag als alle andere zagen, hield het voor mij een geheim in dat alleen mijn hart kende.
Ik ben Miles, en hoewel ik pas veertien ben, heb ik meer geleerd over liefde en eenzaamheid dan de meeste mensen die twee keer zo oud zijn als ik. Ik heb mijn vader, Victor,
jaar na jaar zien worstelen met een stille eenzaamheid waar hij nooit over spreekt. Papa laat nooit merken dat hij mama mist, maar ik zie het.
Ik zie het in de manier waarop hij blijft hangen bij oude foto’s van haar, in de zachte zucht die hij slaakt als hij een glimp opvangt van gelukkige stelletjes die hand in hand door het park wandelen, en in de lange,
stille momenten waarop hij in zijn koffiekopje staart alsof het hem een antwoord zou kunnen fluisteren.
Papa zegt altijd dat hij het druk heeft en dat hij niemand anders nodig heeft, dat hij het prima vindt om zijn werk als chauffeur voor ons kleine transportbedrijf te doen. Maar ik weet wel beter.
Ik zie hoe zijn ogen veranderen als hij denkt dat niemand kijkt, een mix van verlangen en verdriet die me vertelt dat hij eenzaam is. Ik besloot dat als papa niets aan zijn eenzaamheid zou doen, ik dat wel zou doen.
En dus maakte ik het mijn geheime missie om een vrouw voor hem te vinden, een aardige, zorgzame vrouw die hem het geluk kon brengen waarvan ik wist dat hij het verdiende.
