Ik dacht altijd dat het ergste is wanneer je niet nodig bent.
Wanneer je van iemand houdt en die persoon je gevoelens niet beantwoordt.
En toen besefte ik dat dit helemaal niet zo’n ramp is. Want het ergste is wanneer je nodig bent, echt nodig bent door iemand en je hem ook nodig hebt, tot het punt van waanzin, tot het punt dat het onmogelijk is om gelukkig te zijn met iemand anders.
Maar… Jullie zullen nooit samen zijn. Dus leven jullie, als vogels die op het raam kloppen, tegen het koude glas breken tot je erbij neervalt.
Waarom brengt het lot mensen samen en scheidt het ze dan weer van elkaar? Het brengt iemand naar je toe, laat je van alle kanten zien, geeft jullie allebei precies de tijd om gek op elkaar te worden,
en scheidt jullie dan weer, verspreidt jullie in verschillende richtingen. Wrede wereld, wrede regels! En vertel me niet dat het leven ons zo hard maakt. Ik wil er niets van horen.
— En ik zal het je niet vertellen. Maar ik denk dit… Kijk, deze wereld is niet wreed, het leert je alleen maar lief te hebben.
Liefhebben ondanks obstakels, tijd en afstand. Hij stelt niet jou op de proef, maar je liefde. Er is immers niets sterkers in de wereld dan liefde, die niet bang is voor een gevecht met de tijd en zelfs in een scheiding kan overleven.
