Hij vond een baby gewikkeld in dekens en adopteerde hem – Zeventien jaar later komt iemand terug voor de jongen
Een koude bries streek door de haven terwijl Rowan zijn kleine vissersbootje in de ligplaats manoeuvreerde. De late middagzon danste op het wateroppervlak en veranderde het in een glinsterende poel van gesmolten goud.
Op 54-jarige leeftijd had Rowan een groot deel van zijn leven aan deze plek gewijd, worstelend met touwen en zeilen, netten binnenhalend naast de zeevogels. Dat was het enige leven dat hij ooit had meegemaakt.
Zijn breedgerande pet bood bescherming tegen de zon, maar kon de diepe lijnen van verdriet die in zijn gezicht waren gekerfd niet verbergen.
De dorpelingen fluisterden dat Rowan al tijden niet meer echt had geglimlacht, niet sinds Ariana, de liefde van zijn leven, deze wereld had verlaten.
Hij gooide een touw naar Luis, een oude vriend die de nabijgelegen boot bestuurde, en liep toen naar de steiger.
De vloerplanken kreunden zachtjes bij elke stap en Rowan knikte beleefd naar een stel dat voorbijkwam, net terug van hun trip om wat verse vis te halen.
De kleine barstte in lachen uit en wees opgewonden naar Rowans netten. Dat kleine lachje raakte een gevoelige snaar in Rowans hart;
er was een tijd dat hij en Ariana ervan droomden om kinderen te krijgen — hij had zich een bruisend huis voorgesteld, vol met vrolijke gilletjes en het geluid van kleine voetjes die rondrenden. Maar het lot had andere plannen.
Ari’s overlijden aan een onverwachte ziekte vier winters geleden had hem een volkomen leeg gevoel gegeven.
Hij woonde nu alleen in hun schilderachtige huisje, de plek waar Ariana de lucht had gevuld met haar melodieën en de ruimte had versierd met haar bloemen. ‘s Avonds zat hij in stilte, terwijl hij herinneringen om zich heen liet drijven.
Haar gelach, de zachte berispingen als hij vergat de modder van zijn laarzen te wassen, de manier waarop ze met haar vingers over zijn ruwe handpalmen gleed. Hij miste het allemaal met een diepe intensiteit.
