Het was laat in de middag toen de 16-jarige Jake door de voordeur naar binnen liep
«Jake, waar heb je die baby vandaan?» eiste ze terwijl ze erheen rende.
Jake zag er nerveus maar vastberaden uit. «Mam, ik vond hem alleen in het park. Er was niemand in de buurt en het werd donker. Ik wist niet wat ik anders moest doen, dus ik nam hem mee naar huis.»
Sarahs hart bonsde toen ze de baby zag, die er nog maar een paar maanden oud uitzag, gewikkeld in een deken en slaperig knipperend. Ze pakte haar telefoon en belde meteen de politie, waarbij ze de situatie uitlegde.
Binnen enkele minuten arriveerden agenten bij hun huis, en Jake legde uit hoe hij de baby op een bankje bij de speeltuin had gevonden, ingepakt maar helemaal alleen.
Een van de agenten, agent Daniels, keek naar Jake en zei: «Ik weet wat je hebt gedaan…»
Jakes hart bonkte. Hij vreesde dat agent Daniels zou denken dat hij de baby zonder reden had meegenomen. Maar agent Daniels vervolgde: «…Je hebt het juiste gedaan door de baby naar een veilige plek te brengen.»
Jake haalde adem, opluchting stroomde door hem heen. Sarah legde een hand op de schouder van haar zoon, dankbaar dat de politie niet meteen de ergste conclusies trok.
In plaats daarvan waren ze gefocust op het helpen vinden van de familie van de baby.
