Het pasgeboren olifantenkalfje lag roerloos op het gras, ongeopend. Wat de olifant deed om het kleine olifantje weer bij zinnen te brengen, schokte iedereen.
Op een warme zomerdag vond er een langverwachte gebeurtenis plaats in de dierentuin: een moederolifant beviel van haar eerste jong. Alles verliep goed; het jong werd sterk en gezond geboren.
Het personeel en de bezoekers van de dierentuin keken ademloos toe hoe de moeder haar pasgeboren baby voorzichtig op het zachte groene gras legde.
Maar de vreugde maakte al snel plaats voor angst. Het olifantje bleef roerloos liggen, zijn oren stil, zijn slurf roerloos. De moeder raakte het zachtjes aan en duwde het aan met een zachte maar aanhoudende beweging van haar slurf. Er kwam geen reactie.
Met elk moment dat verstreek, nam de angst toe. De moederolifant begon de baby steeds vaker aan te raken in een poging hem wakker te maken. Ze bewoog zijn poten, trok aan zijn oor, maar niets hielp. Even leek het zelfs alsof hij niet meer ademde. De ogen van de moeder vulden zich met angst; ze wist dat ze moest handelen.
Ze ging naar de dichtstbijzijnde hoek van het verblijf waar de verzorgers gewoonlijk lekkers achterlieten en pakte haar favoriete lekkernij: een verse, zoete banaan (en een paar appels, waar ze ook dol op was).
Toen de moeder terugkwam, legde ze de banaan voorzichtig vlak voor de neus van de baby.
En er gebeurde een wonder. De babyolifant opende langzaam zijn ogen, snuffelde aan de lekkernij en draaide zich lui om, waarbij hij zijn kop optilde. Zijn grote oren klapperden lichtjes en zijn slurf reikte naar de banaan. Het bleek dat de baby gewoon weigerde op te staan!
Hij was gewoon lui.
De moeder zuchtte van opluchting, wiegde haar baby met haar slurf, en de bezoekers barstten in lachen en applaus uit.
Dit moment bewees eens te meer dat olifanten niet alleen een verbazingwekkende intelligentie hebben, maar ook een echt karakter – soms zijn ze net zo lui en sluw als mensen.
