Het leven is als een trein…
Aanvankelijk rijden we in een coupé met moeders, vaders, oma’s, opa’s, jeugdvrienden, klasgenoten… We kennen iedereen.
Dit is onze coupé.En dan beginnen die van ons uit te stappen op de stations. De een na de ander. Oma’s, opa’s, moeders, jeugdvrienden…
Ze stappen uit. En nieuwe mensen stappen in de coupé. Vreemden. Vreemden.
En we raken close met sommigen. Of bekenden. Maar de trein rijdt maar door. En steeds meer van ons stappen uit. Steeds meer vreemden stappen in. Goede, interessante, jonge, energieke gezichten.
Maar vreemden. Ze hebben hun eigen relaties en hun eigen interesses. En hoe langer de trein rijdt, hoe minder bekende gezichten er in de coupé zitten. En er komen steeds meer vreemden.
Als de reis lang is, blijf je alleen achter tussen vreemden. Al je reisgenoten zijn uitgestapt. En het is eenzaam om alleen te reizen tussen mensen…
Er is maar één troost. Op het eindstation zullen onze vrienden ons ontmoeten. Degenen met wie we de reis begonnen. Ik denk het wel.
En we moeten op de een of andere manier met nieuwe passagiers communiceren. Nuttig zijn.
Zodat het niet zo eenzaam is om naar het eindstation te reizen. Waar ze op ons wachten. Ons ontmoeten. En van ons houden.
