‘Geef me je arm,’ zei Vincent Costa op gedempte toon.
Buiten joeg de regen over de straten van Manhattan. Druppels tikten hard tegen de donkere ramen van de Maybach terwijl Vincent via de achterruit een grijze auto in de gaten hield.
Die reed al drie kruispunten achter hen.
Te dichtbij.
Te consequent.
Mave merkte niets.
Ze zat naast hem met haar tablet op schoot en scrolde door een document alsof het een gewone werkavond was.
Een paar uur eerder had ze nog achter haar bureau gezeten, vlak buiten Vincents kantoor.
Voor haar stond een financieel overzicht open.
Drie bedragen klopten niet.
Er ontbrak bijna dertigduizend dollar tussen een bedrijf in Belize en een transportfirma in New Jersey.
Mave markeerde de fout.
Meer deed ze niet.
Geen vraag.
Geen opgetrokken wenkbrauw.
Geen opmerking.
Zo werkte het al drie jaar.
Sinds de dag waarop Vincent Costa haar als secretaresse had aangenomen, kende ze de grenzen van haar functie.
Zijn afspraken regelen.
De officiële administratie netjes houden.
Problemen oplossen voordat ze zijn bureau bereikten.
En vooral:
nooit vragen wat er werkelijk in bepaalde vrachtwagens werd vervoerd.
Die middag ging zijn kantoordeur open.
Vincent stapte naar buiten in een donkergrijs pak. Onder zijn linkeroog zat een verkleuring die hij duidelijk niet van plan was uit te leggen.
Hij zag er vermoeid uit.
Niet gewoon moe.
Uitgeput.
Maar Vincent Costa was niet het soort man dat toegaf dat hij slaap nodig had.
Mave stond op en gaf hem zijn koffie.
‘Zwart. Twee suikers.’
Zijn vingers raakten de hare.
Ze schrok bijna van de kou van zijn hand.
‘Dank je.’
Heel even verdween er iets uit zijn gezicht.
De dreiging.
De controle.
De afstand.
Twee seconden lang zag ze niet de man voor wie half New York uit de weg ging.
Ze zag gewoon iemand die al te lang wakker was.
Toen sloot hij zich weer af.
‘De situatie bij de haven?’
‘Afgehandeld.’
Hij keek haar aan.
‘Hoe?’
‘De lading gaat via Queens. Vierduizend duurder, maar we vermijden de controle.’
Vincent zweeg even.
‘Je bent gevaarlijk efficiënt.’
Mave sloot het bestand op haar scherm.
‘Ik verplaats gewoon goederen van punt A naar punt B.’
Zijn mondhoek bewoog nauwelijks.
‘Goederen.’
Daarna legde hij een uitnodiging op haar bureau.
Liefdadigheidsdiner.
The Plaza.
Mave opende zijn agenda.
‘De burgemeester komt. Twee senatoren ook. Je hoeft alleen beleefd te doen, handen te schudden en voor elf uur weg te zijn.’
‘Je gaat mee.’
Ze keek hem recht aan.
‘Nee.’
‘Dat was geen vraag.’
‘Ik ga nooit mee naar dat soort avonden.’
‘Mijn vaste begeleider is ziek.’
‘Dan neem je iemand anders.’
Vincent leunde met één hand op haar bureau.
‘Mijn mannen onthouden wie een pistool draagt. Jij onthoudt wie ruzie heeft met wie, wie bij wie in het krijt staat en welke politicus drie jaar geleden een gunst van ons kreeg.’
Mave zuchtte.
Dat was precies waarom ze liever op kantoor bleef.
Daar waren regels.
Schema’s.
Cijfers.
Buiten het kantoor bestond Vincents wereld uit mensen die glimlachten terwijl ze elkaar bedreigden.
‘Ik heb niets om aan te trekken.’
Vincent schoof een crèmekleurige envelop naar haar toe.
‘Fifth Avenue.’
Ze maakte hem open.
Een naam van een exclusieve boetiek stond bovenaan.
‘Ze verwachten je.’
Mave fronste.
‘Hoe weten zij mijn maat?’
Vincent keek haar aan alsof de vraag overbodig was.
‘Ik weet wat ik moet weten over de mensen die dicht bij me werken.’
Die avond om zeven uur stond Mave in de balzaal van het Plaza.
Ze droeg een donkerblauwe zijden jurk die zo perfect zat dat ze er nog steeds niet over wilde nadenken hoe Vincent aan haar maten was gekomen.
Overal fonkelde licht.
Diamanten.
Kristal.
Gouden horloges.
Politici.
Bankiers.
En mannen wier bedrijven officieel nauwelijks winst maakten, maar die toch penthouses aan Central Park bezaten.
Mave observeerde de zaal zoals ze altijd alles observeerde.
Wie praatte met wie.
Wie elkaar vermeed.
Wie te lang naar een bepaalde deur keek.
Aan de andere kant van de ruimte stond Vincent met een senator.
‘Hij kijkt alweer.’
Mave draaide zich om.
Leo stond naast haar met een glas in zijn hand.
‘Wie?’
Leo knikte subtiel richting Vincent.
‘Je baas.’
‘Hij houdt toezicht.’
‘Op jou vooral.’
‘Ik werk voor hem.’
Leo grijnsde.
‘Natuurlijk.’
Voor ze iets terug kon zeggen, liep hij weg.
Mave keek opnieuw naar Vincent.
Leo had gelijk.
Vincent keek naar haar.
Niet vluchtig.
Niet alsof hij simpelweg de zaal controleerde.
Zijn blik bleef hangen.
Toen veranderde zijn uitdrukking.
Mave volgde zijn ogen.
Bij de grote mahoniehouten deuren stond een man die ze niet herkende.
Zijn smoking zat slecht rond zijn schouders.
Zijn blonde haar was kort afgeschoren.
Een litteken liep schuin door één wenkbrauw.
Hij had geen glas in zijn hand.
Hij praatte met niemand.
Hij keek alleen naar haar.
Mave voelde een koude rilling langs haar rug gaan.
Ze pakte de digitale gastenlijst.
Zijn gezicht kwam nergens voor.
Toen ze weer naar Vincent keek, was hij al in beweging.
Hij kapte het gesprek met de senator midden in een zin af.
Maar hij liep niet naar de onbekende.
Hij liep naar Mave.
De man bij de deur glimlachte.
Daarna kwam hij op haar af.
Nog twintig passen.
Misschien minder.
Mave deed onbewust een stap achteruit.
Vijftien.
Ze voelde koud marmer tegen haar rug.
Tien.
Toen stond Vincent plotseling voor haar.
Zijn lichaam blokkeerde haar volledig uit het zicht van de man.
‘Blijf staan,’ zei hij zacht.
Mave hoorde nauwelijks iets boven de muziek uit.
Vincent stak zijn arm naar haar uit.
‘Pak me vast.’
Ze deed het.
Zijn andere hand sloot zich stevig over de hare.
Niet romantisch.
Beschermend.
Beslist.
Hij leidde haar richting de uitgang.
Achter hen zag Mave vanuit haar ooghoek hoe Leo en twee andere mannen de vreemdeling onderschepten.
Niemand in de balzaal leek te merken wat er werkelijk gebeurde.
Buiten kwam de regen met bakken uit de lucht.
Vincent hield de autodeur voor haar open.
Mave bleef staan.
‘Wie was hij?’
Vincent keek kort de straat in.
‘Een man die dacht dat hij mij kon raken door jou te raken.’
Ze voelde hoe haar maag samentrok.
‘Leo had mij weg kunnen halen.’
‘Ja.’
‘Een van je andere mannen ook.’
‘Klopt.’
Mave keek hem aan.
‘Maar jij kwam.’
Daar had Vincent geen antwoord op.
Voor het eerst sinds ze hem kende, leek hij niet te beschikken over een perfect gekozen zin.
Geen glimlach.
Geen bevel.
Geen koele afleiding.
Alleen stilte.
Mave bleef hem aankijken.
Uiteindelijk zuchtte hij zacht.
‘Ik heb jarenlang één regel gevolgd.’
‘Welke?’
‘Zorg dat niemand weet wat je kunt verliezen.’
De regen gleed langs zijn haar en jas.
‘En vanavond?’
Hij keek haar recht aan.
‘Vanavond begreep ik dat ik die regel zelf heb overtreden.’
Mave zei niets.
Vincent hief zijn hand op.
Heel voorzichtig streek hij met zijn vingers langs haar wang.
Een gebaar dat zo zacht was dat het bijna niet bij hem paste.
‘Geld komt terug,’ zei hij.
Zijn stem klonk lager dan normaal.
‘Een bedrijf kun je opnieuw opbouwen. Een man kun je vervangen.’
Hij zweeg.
‘Maar jou niet.’
Mave voelde haar adem haperen.
Ze pakte zijn hand en hield die tussen haar eigen handen.
Nog steeds koud.
Maar nu trok hij hem niet terug.
Normaal hield Vincent altijd alles in de gaten.
Spiegels.
Ramen.
De overkant van de straat.
De ingang van gebouwen.
Auto’s die te langzaam reden.
Mensen die te lang bleven staan.
Nu deed hij niets van dat alles.
Hij keek alleen naar haar.
En daar, onder de stromende regen, begreep Mave eindelijk wat niemand anders ooit had mogen weten.
Vincent Costa was niet bang voor rivalen.
Niet voor politie.
Niet voor kogels.
Niet voor verlies van geld of macht.
Er was maar één mogelijkheid die hem werkelijk angst aanjoeg.
Dat zij op een dag uit zijn leven zou verdwijnen.
