Gedurfde fotoserie daagt normen voor vrouwelijke lichaamsbeharing uit
Een krachtige en provocerende fotoserie verandert de schoonheidsidealen voor vrouwen en daagt vrouwen uit om hun scheermesjes neer te leggen en een nieuw accessoire te dragen: natuurlijk okselhaar.
Lang voordat scheermesjes, lasers en waxstrips alledaagse onderdelen van de schoonheidsroutine werden , was ontharen al een diepgewortelde praktijk.
Sterker nog, de reis gaat terug tot de Steentijd, toen zowel mannen als vrouwen primitieve gereedschappen – zoals schelpen en geslepen stenen – gebruikten om haren van hun lichaam te schrapen.
Duizenden jaren later introduceerde Charles Darwin’s theorie van natuurlijke selectie een nieuw perspectief: haarverlies werd toegeschreven aan seksuele selectie.
Volgens Darwin leek het erop dat hoe minder lichaamshaar iemand had, hoe «geëvolueerder» hij of zij leek. Deze pseudowetenschappelijke redenering gaf haarloosheid een nieuw soort sociale waarde: seksuele aantrekkelijkheid en evolutionaire vooruitgang.
Haarloosheid werd een teken van vooruitgang en begeerte.
Tegen de jaren 1900 was het idee dat haarloosheid een vrouwelijke plicht was, stevig verankerd in de samenleving. Lichaamshaar werd een schande, een gebrek dat gecorrigeerd moest worden in plaats van een natuurlijke staat die geaccepteerd moest worden.
«Het is zwaar gestigmatiseerd – en dat is het nog steeds – en met schaamte omgeven», vertelde Heather Widdows, auteur van «Perfect Me: Beauty as an Ethical Ideal», aan CNN . «Tegenwoordig hebben de meeste vrouwen het gevoel dat ze zich moeten scheren. Alsof ze geen andere keus hebben. Dat is diep beladen, hoewel de perceptie langzaam verandert.»
Nu, na eeuwen van ‘hersenspoeling’, draaien vrouwen het script om en verwerpen ze de lang gekoesterde schoonheidsidealen die vrouwelijkheid gelijkstelden aan perfectie – en haarloosheid.
«Okselhaar wordt gezien als zeer walgelijk, onhygiënisch, afstotelijk, grotesk en erg mannelijk», vertelde de in Londen wonende fotograaf Ben Hopper aan Bored Panda .
Sprekend over het gebruik van zijn werk om vrouwen ongefilterd te presenteren, legde de fotograaf uit dat hij wilde onderzoeken waarom harige oksels bij vrouwen «zo’n taboe» zijn.
«En ik was ook geïnteresseerd in hoe we schoonheid in de populaire cultuur waarnemen. [Als] je kijkt naar de mode- en filmindustrie, zie je heel specifieke schoonheidsnormen voor vrouwen.»
Hopper onderzocht hoe mensen reageren op ‘vrouwen met okselhaar’ en creëerde zijn gewaagde fotoserie ‘ Natural Beauty ‘.
«Het hele punt [van de serie] is het contrast tussen modieuze vrouwelijke schoonheid en de rauwe, onconventionele look van vrouwelijk okselhaar», vertelde Hopper aan de Huffington Post over de zwart-witfotoserie.
«Ik verwacht dat [de foto’s] veel mensen zullen verrassen en ik denk dat dat in zekere zin ook een van mijn bedoelingen is.»
Het project, dat Hopper in 2007 startte, bevat intieme anekdotes en citaten van modellen en actrices die deze beweging aanwakkeren.
Deelnemers delen hun persoonlijke reis naar bevrijding en kiezen ervoor om hun natuurlijke zelf onbeschaamd te laten zien.
«Ik voelde me zo opgelucht en vrij toen ik het liet uitgroeien. Het voelde alsof ik weer kon ademen», zei een van de modellen die de naam Kyotocat draagt. «Het zat ook ongelooflijk comfortabel.
Ik voelde een gevoel van zelfvertrouwen en durf terugkeren, alsof ik een soort oerkracht aan het aanvullen was.»
Sophie Rose, een ander harige proefpersoon van Hopper, legde uit dat het «bemoedigend» was om haar lichaamshaar niet te verbergen: «Je voelt je sterker als je niet toegeeft aan de manier waarop je bent opgevoed.
Ik vond het echt leuk dat mensen vol walging terugdeinsden, het was grappig.»
Gabriela Eva, die haar haar speciaal voor de fotoshoot liet groeien, onthulde dat ze benieuwd was hoe ze op de oordelen zou reageren. «Het gaf me in het begin een natuurlijk en kwetsbaar gevoel, en uiteindelijk een gevoel van kracht», zei Eva.
«Ik ben gewend geraakt aan mijn okselhaar en het geeft me een mooi gevoel. Als ik het nu zou verwijderen, zou ik me een beetje kaal voelen.»
Sienna opperde dat het laten groeien van haar okselhaar haar niet per se een «machtig gevoel» gaf, maar «gewoon een comfortabel gevoel». «Ik denk niet dat vrouwen die weigeren zich te scheren per se als een radicale daad moeten worden beschouwd.
Natuurlijk is het een manier waarop vrouwen kunnen weigeren zich te conformeren aan patriarchale schoonheidsnormen, maar ik wil niet dat mijn lichaam consequent als een politieke ruimte wordt gezien», legde ze uit.
Emilie Bostdt, een Zweedse actrice, schrijft in haar fragment dat vrouwen met okselhaar geen politiek statement zouden moeten zijn.
«Het feit dat in deze maatschappij zoiets natuurlijks als het laten groeien van okselhaar bijna een statement of een politieke daad is, is vreemd – en dat is een reden om te groeien,» zei ze.
