Een wanhopig weeskind met een koffer klopte aan bij een restaurant. De eigenaresse was verbijsterd toen ze haar achternaam hoorde.
«Jij wordt de helderste ster, de meest getalenteerde van allemaal. Je zult opvallen en je naam zal op elke poster verschijnen.»
Sofia huilde en begroef haar gezicht in de deken die haar vader bedekte. Zijn hand, zwak maar nog steeds warm, streek door haar haar.
«Niet huilen, meisje, niet doen. Je kunt het lot niet voor de gek houden. Luister alsjeblieft naar me,» fluisterde hij.
Sofia hief haar betraande gezicht op. Haar vader sprak met een nauwelijks hoorbare stem, alsof elk woord een worsteling was:
«Onderbreek me gewoon niet. Ik heb geen kracht meer… We waren vroeger met z’n tweeën — Mikhail en ik, Grigory. We waren onafscheidelijke vrienden, we zwoeren zelfs bij bloed dat onze vriendschap eeuwig zou duren. En toen kwam je moeder. We werden allebei verliefd op haar. Weet je, als liefde tussen mensen ontstaat, komt vriendschap vaak op de tweede plaats. Je moeder koos mij, en Mikhail kon daar niet mee leven.
Maar hij is een geweldig mens. Als het echt moeilijk voor je wordt, kun je bij hem terecht. Hij zal je niet in de steek laten. Hij is nu eigenaar van restaurant ‘Breeze’. Onthoud dit, Sofia. Ooit kan het je redden. Er is meer, maar als hij wil, vertelt hij het je zelf…
Vergeet niet: ik hou van je met heel mijn hart, ik geloof in je en ik weet dat je het zult redden.”
Sofia omhelsde haar vader stevig en plotseling spande zijn lichaam zich aan en werd slap.
“Papa! Papa!” Haar schreeuw galmde door de kamer.
Ze trokken haar van het bed weg. De artsen renden in paniek rond, maar Sofia bekeek het tafereel als van een afstandje. Eén gedachte bleef maar door haar hoofd spoken: «Ik ben alleen. Ik ben helemaal alleen op deze wereld.»
De volgende dag, na de wake, toen de gasten vertrokken waren, keek de stiefmoeder Sofia koud aan:
«Ga morgen maar een baan zoeken. Ik ga je niet te eten geven.»
«Maar ik studeer…»
Alleen ter illustratie
«Studeren, hè!» spotte de stiefmoeder. «Je krijgt geen volle liedjes. Als je geen werk vindt, sta je op straat. Begrepen?»
“Maar dit is mijn thuis!”
De stiefmoeder sprong op en haar ogen flitsten:
«Wat? Jouw thuis? Ha! Dit is mijn thuis. Ik ben de wettige vrouw van je vader. Dus hou je mond. En weet dit: ik ben nu aardig. Maar ik kan anders zijn.»
Sofia rende de kamer uit en sloeg de deur achter zich dicht. Ze huilde de hele nacht, met een foto van haar vader in haar handen. Tegen de ochtend besefte ze: haar vader had genoeg geld nagelaten om haar studie af te maken en zijn droom te verwezenlijken.
Hij had altijd gewild dat Sofia zou zingen. Al sinds haar kindertijd had ze wedstrijden gewonnen. Haar leraren zeiden dat het moeilijk was om door te breken, maar zelfs als dat niet lukte, zou haar stem haar altijd blijven voeden.
‘Stel je voor: iedereen die jouw naam hoort – Sofia Grigoryeva – zal die nooit meer vergeten,’ zeiden ze tegen haar.
Ze glimlachte. Ja, haar vader had het geprobeerd. Ze was niet alleen Grigoryeva, ze was ook Grigoryevna.
‘s Ochtends maakte Sofia zich klaar en ging naar de les. Ze probeerde stil te zijn om haar stiefmoeder niet wakker te maken. Ze zou studeren. Wat er ook gebeurde. Haar vader had dat gewild.
Toen ze terugkwam, zag ze haar stiefmoeder op de veranda. Sofia vertraagde in de hoop dat ze weg zou gaan, maar de stiefmoeder bleef staan en hield haar ogen niet van Sofia af.
“En, heb je al een baan gevonden?”
“Ik was op school.”
Sofia probeerde voorbij te lopen, maar haar stiefmoeder blokkeerde haar pad.
«School, hè? Wil je zangeres worden?» Ze zette haar handen in haar zij. «Wat voor zangeres ben je? Je stem klinkt als roestige scharnieren, je bent niet slim genoeg. Met je uiterlijk ga je vloeren dweilen, niet het podium op. Ik heb je gewaarschuwd.»
De stiefmoeder haalde een koffer en een tas tevoorschijn.
«Hier, pak je spullen en ga weg. Ga zingen in de metro, jaag voorbijgangers de stuipen op het lijf. Misschien geven ze je wel iets.»
Sofia keek met grote ogen naar de koffer, maar de stiefmoeder ging het huis binnen en sloeg de deur dicht. Sofia hoorde de sloten klikken. Ze pakte haar spullen en rende de tuin uit.
«God, alsjeblieft, laat niemand dit zien. Laat papa vrede hebben waar hij nu is!»
Sofia liep over straat, de koffer achter zich aan slepend. Er waren geen tranen meer, geen gedachten meer. Ze had geen familie meer. Haar vader en moeder waren allebei wees geweest. Ze wist niet wat ze moest doen.
Het begon buiten donker te worden. Ze bleef staan. Voor haar lag restaurant «Breeze». Dit was de plek waar haar vader haar over had verteld. Ze had geen keus. Ze liep naar de deur. Een jongeman begroette haar.
Goedenavond. Sta mij toe, ik help u met uw spullen en breng u naar uw tafel.
Nee, dank u. Kan ik de eigenaar van het restaurant spreken? Michail Joerjevitsj?
De jongeman keek haar twijfelend aan.
«Ik zal het controleren.»
Een minuut later kwam hij terug met een lange, voorname man van ongeveer vijfenveertig jaar oud.
«Zoek je mij?»
Sophia knikte.
«Ik… ik ben de dochter van Elena en Grigory Grigorieva. Mijn vader zei dat ik, als ik ooit hulp nodig heb, bij jou terecht kan.»
«Elena en Grigory? Waarom kan Grisha zijn eigen dochter niet helpen?»
«Mijn vader is er niet meer. Hij is een paar dagen geleden overleden.»
Sophia kon haar tranen niet bedwingen. Mikhail gaf haar tissues.
«Wil je wat water?»
Mikhail leek even bij te komen.
«Maxim, breng haar spullen naar mijn kantoor en neem wat water mee.»
«Begrepen.»
Mikhail legde zachtjes zijn arm om Sophia’s schouders.
«Blijf alsjeblieft kalm. Ik wist het niet.»
Toen Sophia wat gekalmeerd was, zette hij een stoel voor haar neer en ging naast haar zitten.
«Vertel eens, wat is er gebeurd? Waarom heb je een koffer bij je?»
Mijn vader was al een hele tijd ziek. Na de dood van mijn moeder verergerde de situatie. Een vrouw genaamd Zhanna verscheen bij ons thuis. Ze deed alsof ze mijn vader steunde, maar ik zag dat ze niet van hem hield. Niemand geloofde me omdat ik nog klein was. Anderhalf jaar later trok ze bij ons in. Toen werd mijn vader voor het eerst opgenomen in het ziekenhuis.
«De dokters zeiden dat zijn hart versleten was, net als dat van een oude man. Zhanna bracht hem eten en bleef in huis. Toen hij werd ontslagen, heeft hij haar niet het huis uitgezet. Later zijn ze getrouwd.»
Ik hoopte dat het beter zou gaan, maar… Papa werkte hard, ook al zeiden de dokters dat niet. Hij zei altijd dat zijn ‘ster’ een goede toekomst verdiende. Hij geloofde dat ik een ster zou worden.
«Voordat hij stierf, vertelde hij me over jullie vriendschap en zei dat als ik hulp nodig had, ik bij jullie terecht kon.»
Alleen ter illustratie
Sophia keek op.
«Hij zei dat jullie als broers waren, maar toen kwam mama.»
Mikhail glimlachte droevig.
Je moeder wilde niet de oorzaak zijn van onze ruzie. Ze aarzelde lang en probeerde zelfs weg te gaan om onze vriendschap niet te verpesten. Maar het was te laat. Grisha hield haar tegen.
Sophia, ook al hebben we elkaar al jaren niet meer gesproken, Grigory en Elena zullen altijd familie voor me zijn. Je kunt op me rekenen als een vader. Wil je carrière maken?
Nee, ik wil gewoon een normaal leven leiden, werken… En als het kan, mijn studie afmaken.
Michail Joerjevitsj dacht even na en vroeg toen:
«Wat als ik je aanbied om bij mij te komen wonen? Zou je dat goedvinden? Ik heb een groot huis in het centrum. Zo niet, dan kan ik een paar dagen een hotel voor je regelen totdat we iets geschikts vinden.»
Mag ik bij jou blijven? Ik wil niet alleen zijn…
Sophia snuffelde en Mikhail voegde er zachtjes aan toe:
Natuurlijk. Ik ben er helemaal voor. Ik woon alleen, behalve mijn dikke, luie kat, die me negeert omdat hij me nutteloos vindt.
Sophia glimlachte flauwtjes.
«Hoe weet jij wat hij denkt?»
«Als ik thuiskom, is hij al gevoerd, gewassen en verzorgd – de huishoudster is dol op hem. En als ik hem probeer te aaien of te roepen, geeft hij me een minachtend zwaai met zijn staart en loopt weg.»
Mikhail keek het meisje ernstig aan.
Ik begrijp hoe moeilijk het nu voor je is, maar geloof me, Grigory had gelijk. Ik zal alles doen wat ik kan om je te helpen.
«Was je echt zo close? Waarom stopten jullie met praten?»
We waren vrienden. Maar het leven gooit soms alles in de war, waardoor het onduidelijk is wie gelijk heeft en wie ongelijk. Misschien vertel ik je dit verhaal later nog wel.
Een paar dagen later was Sophia wat gekalmeerd. Mikhail nodigde haar uit voor een café.
«Laten we gaan, we praten, nadenken over wat we hierna gaan doen.»
«Kunnen we niet naar een café gaan? Misschien naar jouw restaurant? Ik ben er nog nooit geweest.»
«Natuurlijk. Laten we gaan.»
Alleen ter illustratie
Mikhail stond erop dat Sophia haar studie voortzette.
Maar hoe moet ik dan leven? Je bent niet verplicht me te onderhouden. Ik wilde een baan vinden.
«Wachten.»
Voordat hij zijn zin kon uitspreken, kwam de jongeman die Sophia eerder had ontmoet naar hem toe gesneld.
«Michail Joerjevitsj, er is een noodgeval!»
«Wat is er gebeurd?»
Over een half uur is er een jubileum. Het contract vermeldt een liveoptreden. Het probleem is…
«Artem komt niet meer opdagen?»
Mikhail greep naar zijn hoofd.
«Wat is het verhaal? Nogmaals?»
«Ja.»
Oké, laten we iedereen bellen die hier al eerder heeft opgetreden.
«We hebben iedereen al gebeld. Als we niet aan de voorwaarden voldoen, moeten we een boete betalen.»
Oké, Maxim. Vergeet de straf, maar de reputatie…
Sophia raakte zachtjes zijn hand aan.
«Oom Mikhail, ik kan zingen.»
«Wat? Weet je het zeker?»
«Ja. Maak je geen zorgen, ik regel het wel.»
Hij staarde haar een hele tijd aan.
«Sophia, dit is niet nodig. Bovendien heb je nog nooit in een restaurant gezongen. Het is hier rumoerig en de sfeer is totaal anders.»
«Het komt goed. Dat beloof ik.»
Toen Sophia begon te zingen, viel er een complete stilte in de kamer. Mikhail zat de hele avond aan tafel. Tijdens het laatste lied zei hij zachtjes:
«Elena… ik beloof het, onze dochter wordt een ster.»
Jaren geleden had Mikhail zich slecht gedragen tegenover Elena. Hij was te aanhoudend geweest en ze was bang geworden. Toen ze ontdekte dat ze zwanger was, besloot ze te vertrekken. Grigory hield haar tegen en ontdekte de waarheid.
De vrienden kregen een flinke ruzie. Mikhail besefte zijn fout, maar wilde het niet toegeven. Later verontschuldigde hij zich, maar het was te laat. Grigory vroeg hem om nooit meer contact met hen op te nemen. Nu besloot Mikhail dat Sophia dit verhaal niet hoefde te weten. Het zou haar alleen maar pijn doen.
Zhanna en haar kersverse echtgenoot arriveerden bij het restaurant.
«Eindelijk!» zuchtte de man.
Zhanna hield ervan haar ‘superioriteit’ te tonen. Ze hadden niet veel geld, maar ze koos dit restaurant om indruk te maken op haar vrienden. Ze zaten al aan tafel toen ze binnenkwam en zwaaiden trots naar de ober.
«Wat voor entertainment heb je? Gaat er iemand zingen?»
De ober glimlachte.
«Je hebt geluk. We hebben een paar dagen Sophia, de ster. Ze komt hier vandaan en treedt vanavond op.»
De vrienden snakten naar adem:
«Ongelooflijk! Echt niet!»
Zhanna had ook over haar gehoord, maar deed alsof ze het niet wist.
«Ah, ik wist niet dat ze uit onze stad kwam.»
Ja, ze heeft hier gestudeerd en is begonnen. Misschien herinner je je Grigory Grigorieva nog?
Zhanna verbleekte.
«Grigori Grigorieva?»
Haar man keek haar verbaasd aan.
«Was je achternaam niet Grigorieva?»
Zhanna draaide zich naar hem om.
Toeval. Zoals altijd snap je het niet. En je hebt het verkeerde restaurant uitgekozen. Alles klopt niet…
Ze keek om zich heen en wees naar iets.
«Deze bordeauxrode gordijnen zijn afschuwelijk.»
Haar man sperde zijn ogen wijd open.
Hoe kan ik nou weten dat je restaurants kiest aan de hand van de gordijnen? En waarom is bordeauxrood slecht als je dezelfde in je slaapkamer hebt?
Zhanna duwde boos de stoel naar achteren en ging met haar rug naar het podium zitten.
«Mijn God, wat een man heb ik! Alle echtgenoten zijn normaal, en die van mij verpest alleen maar de feestdagen.»
De kamer werd stil. Bijna onmiddellijk begon een jonge vrouwenstem een droevige melodie te zingen. Zhanna verfrommelde een servet en gooide het op tafel.
«Nou, wat nu? Gaan we de hele avond naar deze zanger luisteren?»
Haar man zuchtte en stond op.
«Meisjes, het spijt me. Ik kom later terug om jullie naar huis te brengen.»
Zhanna keek hem met een verbijsterde blik aan en zuchtte diep.
Nu moet ik als een standbeeld zitten. Niet draaien, niet dansen…
