Een vermiste puppy dwaalt het politiebureau binnen — enkele minuten later realiseren ze zich waarom hij daar was
De kleine pup draafde zo het station binnen alsof hij de baas was, met flapperende oren en kwispelende staart.
Geen halsband, geen riem, alleen grote, nieuwsgierige ogen en een speelse energie die de hele kamer aan het lachen maakte.
Agent Daniels boog zich voorover en grinnikte. «Nou, hallo maatje. Heb je verloren?»
De puppy reageerde door op de tafel te springen en met zijn poten in het gezicht van de agent te slaan, wat hem een hoop gelach opleverde bij de andere agenten.
Maar toen veranderde er iets.
Een van de agenten pakte een radio, zijn uitdrukking werd serieus. «Controleer de vermissingsrapporten,» zei hij.
Een paar minuten later werd het stil in de kamer.
Want deze pup was niet zomaar verdwaald.
Hij had hen rechtstreeks naar iets geleid wat ze nooit verwacht hadden.
De puppy, een slordige kleine terriërmix met een witte vlek boven één oog, bleef zachtjes jankend aan de broekspijp van agent Daniels trekken.
Het was niet het speelse janken van een hond die aandacht zoekt, het was dringend, bijna wanhopig.
