Een treinrit en een wetende hond
Sam luisterde vriendelijk en zei: «Soms is weglopen het dapperste wat je kunt doen.» Buddy’s zachte geblaf leek instemmend.
Tegen de tijd dat ik wegging, was er iets in me veranderd. Sam gaf me een briefje met een citaat: «Moed brult niet altijd. Soms is het de zachte stem aan het eind van de dag die zegt: ‘Ik probeer het morgen opnieuw.'»
Toen ik thuiskwam, was ik nog niet helemaal genezen, maar voelde ik me lichter en begon ik weer te schrijven.
Later zag ik Sam en Buddy vrijwilligerswerk doen in een dierenasiel en sloot me bij hen aan. Buddy rende naar me toe alsof ik nooit was weggeweest.
Door anderen te helpen, vond ik mezelf terug. Maanden later, toen Sam me uitnodigde voor een nieuwe retraite, zei ik zonder aarzelen ja.
Buddy was niet zomaar een hond; hij was een gids die me leerde dat genezing begint met vertrouwen, vriendelijkheid en je aanwezigheid.
