Een kind houdt een politieagent aan om hem te vragen met hem te bidden.
De jongen kende de politieagent niet, maar toen ze elkaar onderweg naar school ontmoetten, vroeg hij haar of ze samen konden bidden.
Elke dag brengt ons onverwachte bondgenoten. Het identificeren en herkennen ervan is een beetje als verstoppertje spelen, omdat ze vaak verborgen zijn – of beter gezegd, we zijn bijna altijd bezig met iets anders, iets «urgents», iets dat ons zorgen baart. Daardoor verliezen we waardevolle kansen uit het oog.
Een paar dagen geleden deelde ik dit idee met een paar leraren over de schrijver Charles Dickens, een auteur die zijn verhalen vulde met een veelheid aan personages. Om elke hoek verschijnt iemand, maakt een gebaar en vertrekt dan weer.
En deze weergave van het leven is buitengewoon realistisch. We komen constant «figuranten» tegen die onze dagen vullen, ook al zouden we meestal willen dat we de enige stem van ons verhaal waren.
Een klein nieuwsbericht van eind vorig jaar (ja, er zijn ook goede dingen gebeurd in 2021!) illustreert perfect hoe belangrijk zo’n toevallige ontmoeting is.
Op het Facebookprofiel van de politie van Louisville, Kentucky, verscheen een foto van een agent die knielde voor een kind met een schooltas.
Gewend aan negatief en tragisch nieuws, zouden we kunnen denken dat er iets vreselijks is gebeurd. Dit is echter een van die werkelijk belangrijke gebeurtenissen die we oppervlakkig als «niets bijzonders» zouden kunnen afdoen.
Het kind in kwestie ontmoette de agent – die hij niet kende – op weg naar school en vroeg of ze samen konden bidden. Agent Jan Dykes had zeker niet verwacht dat hij de dag op zo’n ongewone manier zou beginnen. WTVM meldt:
We hebben deze plotselinge, «onbeduidende» onderbrekingen nodig, deze gebaren zijn zo revolutionair dat ze de status quo van onze ochtendautopiloot verstoren: ze zorgen ervoor dat we de dag beginnen met vertrouwen en verbinding met anderen, in plaats van ons op onszelf te concentreren.
Alleen de brutaliteit van een kind kan de dag van een politieagent laten voelen als die van een basisschoolleerling. Wij volwassenen hebben de neiging om mensen te veel van elkaar te scheiden; ook in dat opzicht zouden we weer kind moeten zijn.
Dit kind dat met de politieagent wilde bidden, liet ons even denken aan de ware lijm die ons verenigt: deel uitmaken van een verhaal waarin ieder van ons, door op zijn eigen plek te zijn, ja zegt tegen Gods plan.
WTVM meldt: «Dykes zei dat ze verbaasd was over de vriendelijkheid en openheid van het kind. Ze ging zelfs terug naar de bushalte om hem aan het einde van de schooldag te zoeken, maar zonder succes.»
Er zijn vreemden die we onderweg tegenkomen, onverwachte bondgenoten die even ons leven binnenkomen en dan verdwijnen, maar hun aanwezigheid blijft.
Hoeveel blijven er onopgemerkt? Ongeveer een minuut lang knielt agent Jan Dykes voor een kind, en de foto roept een heftige reactie bij ons op. Knielen is een teken van respect en overgave: het is de erkenning dat we voor iets of iemand staan die onze volledige aandacht verdient, die voorrang verdient.
