«Dokter Peyo»: Het paard dat kankerpatiënten troost in Calais – in beeld
In het palliatieve zorgcentrum van het ziekenhuis in Calais in Noord-Frankrijk knuffelt de 24-jarige Marion, die uitgezaaide kanker heeft, haar 7-jarige zoon Ethan, terwijl Peyo tegen hen aankruipt.
«Met Peyo proberen we het leven aan het einde van het leven te herstellen, te vechten en energie te creëren om families en verzorgers te begeleiden», zegt zijn trainer Hassen Bouchakour.
Peyo en Bouchakour werken samen met de therapieorganisatie Les Sabots du Coeur en met wetenschappers die Peyo’s vermogen bestuderen om de angst van patiënten te verminderen en mensen met pijn te troosten.
In het ziekenhuis vertelt Peyo zijn trainer welke kamer hij wil betreden door zijn been te stoppen of op te tillen. Peyo is 15 jaar oud en lijkt kanker en tumoren te herkennen. Hij bleef daar bijna twee uur en waakte over de stervende vrouw.
«Ik begeleid hem, maar ik laat hem doen wat hij wil, hij is degene die beslist», zegt Bouchakour. «Wat wetenschappers echt in hem interesseerde en de deuren naar de medische faciliteiten voor ons opende, was zijn [ogenschijnlijke] vermogen om [de dosis van patiënten] alle harddrugs aanzienlijk te verlagen, wat een vreedzamer vertrek mogelijk maakte», zegt hij.
Hassen Bouchakour bereidt Peyo voor op een nieuwe dag in het ziekenhuis van Calais. «Peyo’s bijnaam, die hij van het medische team kreeg, is Dokter Peyo», zegt de trainer. Beiden staan al lang bekend om hun deelname aan paardensportwedstrijden.
Maar Peyo zocht constant menselijk contact. Na wedstrijden pikte hij mensen uit het publiek, benaderde ze en bleef naast ze staan.
Bouchakour begon te vermoeden dat Peyo mensen uitkoos die moreel, fysiek of psychisch zwak waren. Na vier jaar onderzoek geloven veterinaire specialisten dat Peyo’s hersenen op een unieke manier werken.
In het ziekenhuis van Calais streelt Marion Peyo terwijl het medisch team haar helpt met de pijn van uitgezaaide kanker. Peyo en Bouchakour zijn haar bondgenoten, zegt ze, en ze bezoeken haar bijna elke dag.
«Hassen en Peyo maken deel uit van het team, ze zijn niet alleen goed voor de patiënten, maar ook voor ons. Als het moeilijk is, zijn we blij dat ze er zijn», zegt Anne Sophie, verpleegkundige in het palliatieve zorgcentrum.
Buiten op de parkeerplaats van het ziekenhuis van Calais ronden Hassen Bouchakour en «Dokter Peyo» hun werkdag af. «Sinds 2016 hebben we zo’n 1000 mensen tot hun laatste ademtocht bijgestaan via de verschillende diensten die we aanbieden. Peyo is mijn wederhelft, mijn levenspartner, hij betekent alles voor mij», zegt Bouchakour.
De negenjarige Isaac is trots om zijn nieuwe vriend Peyo te laten zien aan zijn moeder, die net hersteld is van een operatie. «Isaac associeert het ziekenhuis met Peyo. Als hij vandaag graag naar het ziekenhuis komt om zijn moeder te zien, komt dat door dit paard», zegt zijn vader Thomas.
Peyo likt de handen van de 64-jarige Roger, die net een dagje naar de palliatieve zorg is teruggekeerd voor een bloedtransfusie. Roger is blij zijn «favoriete dokter» weer te zien. «Hij zal vannacht goed slapen, want hij heeft Peyo gezien. Zodra hij hem ziet, slaapt hij als een roos», zegt zijn vrouw.
Op de parkeerplaats van het ziekenhuis in Calais begeleiden Peyo en Bouchakour Roger naar de ambulance die hem na de behandeling naar huis zal brengen. Specialisten proberen nog steeds meer te weten te komen over Peyo’s ogenschijnlijk instinctieve vermogen om zieken te troosten.
Peyo bewaakt de deur van de patiënt terwijl Bouchakour met het medisch team praat. «Hassen en Peyo troosten niet alleen de patiënten, maar ook ons. We vinden het geweldig om hen in moeilijke situaties te zien», zegt Nathalie, verpleegkundige in het centrum.
