De 24-jarige Israëlische klimmer Nadav Ben-Yehuda, die zich op 300 meter van de top van de Everest bevond, gaf zijn droom om de hoogste berg ter wereld te beklimmen op.
De 24-jarige Israëlische klimmer Nadav Ben-Yehuda, die zich op 300 meter van de top van de Everest bevond,
gaf zijn droom om de hoogste berg ter wereld te beklimmen op om een gewonde moslim te redden: een Turkse klimmer. Ben-Yehuda beschreef wat er gebeurde:
«Ik passeerde twee verse lijken. De lijken waren vers omdat het de lichamen waren van mensen die aan dezelfde touwen hingen als waar ik aan het klimmen was.
Ik besefte dat ze stervende waren en niet de kracht hadden om te bewegen. Mensen kropen niet weg, maar maakten zich vast, raakten in coma en stierven. Degenen die bleven bewegen, stapten eroverheen.
Toen ik hem zag, herkende ik hem. Het was Aydin Irmak (Turkije), we ontmoetten hem in het kamp. Hij was bewusteloos, hij had geen handschoenen, geen zuurstof, geen stijgijzers, zijn helm was af.
Hij wachtte op het einde. Andere klimmers liepen langs hem heen zonder een vinger uit te steken, maar ik begreep dat als ik hem passeerde, hij zeker zou sterven. Ik wist dat ik op zijn minst moest proberen hem te redden.
Ik begon de afdaling met Aydin, die 9 uur duurde. Het was erg moeilijk om hem zelf mee te slepen, omdat hij zwaar was.
Af en toe kwam hij bij bewustzijn, maar dan viel hij weer bewusteloos. Toen hij bijkwam, schreeuwde hij het uit van de pijn en dat maakte Onze afdaling werd nog moeilijker. Heel langzaam, maar we daalden af, maar op een gegeven moment brak mijn zuurstofmasker.
Even later ontmoetten we een klimmer uit Maleisië, die ook op sterven lag. Het werd me duidelijk dat het absoluut onmogelijk was om verder te gaan.
Ik schreeuwde naar de klimmers die ik onderweg tegenkwam en eiste zuurstof voor de twee gewonden. Sommigen reageerden en dit hielp hem de Turk tot bezinning te brengen.
Ik stond voor een keuze: de jongste Israëliër zijn die de Everest beklom, wat geweldig zou zijn voor mijn carrière, of proberen de klimmer van de berg te krijgen.
Ik koos voor de tweede optie en het is me gelukt… Dank aan iedereen die me heeft geholpen met de voorbereidingen en me heeft geleerd, wat me genoeg kracht heeft gegeven om zelf de berg af te gaan en degene die hulp nodig had ook naar beneden te krijgen.
