Double Destiny: een verhaal over hoe liefde en beproevingen twee levens tot één maken.
— Roma, Romochka, wij hebben een tweeling! — Tanya’s vrolijke en opgewonden stem klonk door de telefoon. — Ze zijn zo klein, slechts 2,5 kilo, maar gezond, kun je je dat voorstellen? Alles is goed!
«Bij de echo zeiden ze dat het een tweeling was…» mompelde Roman, alsof het nieuws hem niet verraste. — Jongens?
— Ja, jongens! Wat zijn ze schattig! — tranen van geluk stroomden over de wangen van de jonge moeder. Eindelijk kon ze haar kinderen in haar armen houden…
Voor Tanya was de zwangerschap niet gemakkelijk. De vader van haar kinderen, Roman, was vanaf het begin niet blij met dit nieuws. Ze werkten samen: Tanya als accountant, Roman als chauffeur bij een kleine onderneming.
Je kon ze niet echt gepassioneerde geliefden noemen, maar ze waren jong, hun paden kruisten vaak en er ontstond een relatie tussen hen. Roman zat op dat moment midden in een breuk met zijn verloofde.
De bruiloft met Lida stond al gepland, maar het verraad verwoestte hun toekomst. Hij zag met eigen ogen hoe zij zijn vriend kuste, en daarna werd de bruiloft afgeblazen. Roman zocht troost, en Tanya was er.
Ze trok niet veel aandacht van mannen: haar felrode, wilde haar, sproeten op haar wangen en neiging tot overgewicht maakten haar niet bepaald een populair meisje.
Al sinds haar kindertijd probeerde ze overgewicht te bestrijden, maar soms kregen taart en chocolade de overhand. Roman werd haar eerste serieuze man, en Tanya stortte zich volledig op deze gevoelens.
Maar als deze relatie voor haar veel betekende, was voor Roman alles anders. Hij wilde er geen reclame voor maken, wachtte na het werk op Tanya achter het kantoorpand en vermeed drukke plaatsen.
Maar in een klein dorp blijven geheimen niet lang bestaan. De mensen raakten aan de praat en om zijn ex-verloofde te irriteren, begon Roman openlijk te verklaren dat hij verliefd was op Tanya. Het meisje hoorde hiervan, geloofde het en smolt, uiteraard.
Tanya woonde bij haar eenzame tante in een klein appartement. Ze konden het niet zo goed met elkaar vinden, maar tolereerden het meisje wel, omdat ze eten van huis meebracht en kookte.
Toen haar tante een zwangerschapstest met twee streepjes vond, ging ze meteen op onderzoek uit bij Romans moeder. Toen Marta Olegovna hoorde van Tanya’s zwangerschap, was ze in shock.
— Jongen, het blijkt dat je een verloofde hebt! — Ze begroette Roman met woorden vol verbazing.
— Welke bruid?! — hij fronste. — Ja, ik heb een relatie met een meisje, maar niets serieus!
— Is het oké dat ze zwanger is? — de stem van de moeder was streng.
Zo kwam Roman erachter dat hij binnenkort vader zou worden. Hij was er nog niet klaar voor, maar er zat niets anders op: de bruiloft vond plaats. Of beter gezegd, alleen een schilderij en een bescheiden diner bij zijn ouders.
Tanya was gelukkig en merkte noch de koelheid van haar man, noch de zijdelingse blikken van zijn zus op. Ze geloofde dat hij van haar zou houden, want nu hadden ze een gezin.
Maar Roman verborg zijn onverschilligheid niet. Hij toonde geen enkele tederheid, was niet geïnteresseerd in het welzijn van zijn vrouw en verwachtte absoluut niet dat er kinderen zouden komen. Hij begon laat op het werk te blijven. Tanya probeerde het niet te merken, maar op een dag veranderde alles.
Een knappe blondine sprak haar in de winkel aan.
«Nu begrijp ik Romka,» zei Lida spottend, terwijl ze Tanya een taxerende blik wierp. — Het is duidelijk waarom hij geen haast heeft om naar huis te gaan.
— In termen van? — Tanya spande zich aan.
— Hij wil daar niet zijn. Houdt niet van jou. Je begrijpt het toch wel?
Deze woorden raakten me diep in het hart. Tanya wilde antwoorden, maar voelde een scherpe pijn in haar maag. Ze werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht.
Een paar dagen later beviel ze.
“Rom, kom eens kijken naar je zonen,” vroeg Tanya zachtjes.
“We zullen zien…” mompelde hij en hing op.
Na zijn ontslag keerde Tanya terug naar het huis van zijn ouders. Kirill en Efim waren onrustig, lieten mij niet slapen en eisten voortdurend mijn aandacht. De schoonmoeder hielp, maar de man… De man hield afstand.
En toen hoorde Tanya per ongeluk het gesprek tussen Roman en zijn moeder.
“Het kan me niets schelen,” zei hij onverschillig. — Tanya wilde zelf ook kinderen, dus liet haar nu bij hen wonen.
Ze pakte haar spullen en besloot te vertrekken.
“Blijf,” zei Roman plotseling. — Ik ga weg.
Hij ging naar Lida. Maar al snel besefte ik dat ik een fout had gemaakt.
Het leven met Lida was niet wat hij ervan verwacht had. Ze kookte niet, zorgde niet voor hem, gaf zijn geld uit en eiste meer. En hij dacht steeds vaker aan Tanya.
Voor het eerst in lange tijd kwam hij bij zijn ouders langs om zijn kinderen te zien. Toen hij Tatjana zag — veranderd, mooier, glimlachend — begon er iets in hem te trillen.
«Je bent veranderd,» zei hij zachtjes.
“Dank u wel,” antwoordde Tanya terwijl ze hem recht in de ogen keek.
Roman begon meer tijd met de kinderen door te brengen. Hij kwam nu elke week naar huis en bleef dan een hele tijd. Lida raakte in paniek, maar het kon hem niets meer schelen.
— Misschien is het tijd om te scheiden? — stelde Tanya op een dag voor.
“Laten we het niet overhaasten…” antwoordde hij onverwacht.
Die avond kwam hij niet naar Lida terug.
En al snel ging ze voor een week weg, pakte hij zijn spullen en keerde terug naar huis.
«Ik wist dat je terug zou komen,» fluisterde Tanya terwijl ze zich aan hem vastklampte.
“Ik ga nergens meer heen,” antwoordde hij.
Lida, zittend in een café aan zee, glimlachte toen ze naar de diamanten ring keek.
«Ja, Sasha, ik wil met je trouwen,» zei ze gemakkelijk.
Liefde? Het garandeert niet altijd geluk. Soms is het makkelijker zonder haar…
En Tanya glimlachte op dat moment en hield de hand van haar man vast.
Ze wist dat de liefde toch had gewonnen.
